Müəllif Almaz:
“Yazılmayan Tale” adlı kitabından
Doğulanda adam idi – gözlü-qulaqlı, əlli-ayaqlı, ağıllı-başlı adam. Amma ölən günəcən hamı ona belə dedi – Adam ol, Adam.
Ədəbiyyat həyatdır. Həyat ədəbiyyat deyil!
Ölüm ayrılıq deyil, hələ. Nə zamansa görüşəcəyimiz yer olacaq. Bir odur ki, siz məni dəyişmiş görkəmimdən, mən sizi itmiş yaddaşımdan tanıya bilməyəcəyəm.
Mərdimazarı müdafiə etmək bir bardaq sudan ötrü səhrada Xeyirin gözünü tökən Şərə haqq qazandırmaq deməkdir.
Sən arzularımın şah əsəri idin. İndi mən itmiş əsərimin cızma-qaralarını oxumaqla məşqulam.
Kasıblıq - kimsəsiz qadının namus oyunu, dünya gözəli Saranın urvatsız toyu, qonşumuz Azərin toz basmış diplomu, anamın vaxtsız ağarmış teli, Kərim kişinin bükülmüş beli, bir parça çörəkdən yana qərib ölkəyə üz tutmuş Vaqifin Valya ilə toyu...
Biz özümüzü ayağımızın altında səssiz-səmirsiz adamın yerində heç cür təsəvvür etmək istəmirik. Bu adam bir müddət bundan qabaqkı, biz isə bundan sonrakı ölülərik.
Müqəddəs insan yoxdur. Sadəcə olaraq insanlar haqqında deyilən müqəddəs sözlər vardır.
Mütləq həqiqət var, lakin biz onun kölgəsində daldalanmağı daha üstün tuturuq.
Həqiqət nə qədər sinəsinə döyüb öyünsə də, yalan öz qalibiyyəti ilə ona gülürdü.
Biz bir-birimizi nə qədər sevsək də, yazılmış taleyimizə əlavələr edə bilmədik.
Zibillikdə yeməyə çörək axtaran adam hamımızın qohumudur. Amma bizə elə gəlir ki, kresloda oturub başını tumarladığımız köpək bizim ən yaxın qohumumuzdur.
Müstəqilliyini əldə edən xalq azadlığını gəzirdi.
Həyat içindəki dünyanın başına fırlanırdı.
Uşaqlıq gəncliyə, qocalıq uşaqlığa can atır.
Hər şey borc xatirinə deyil, fədakarlıqla edilməlidir.
Hər il doğum günümüzü gülə-gülə qeyd edirik. Sanki ağlaya-ağlaya doğulan biz deyildik.
Özünə vurğun insanlar uzunömürlü olurlar.
Ürəyini mədh etdikcə məni idarə edən beynimi yadıma salıb unutdum.
Ölümü gözləyən müdrik insan xoş bir səfər üstə olduğunu anladığından gülümsəyirdi.
Bu və ya digər formada bütün canlılar əbədidir.
Kiçik həbsxanalar “böyük həbsxana” da yerləşib.
Bizi yeyən heyvanların yox, bizi yeməyən heyvanların ətini yeyirik.
Mənim tale yazım müxtəlif talelərdən köçürülmüş cızma-qaradır.
Bu gün doğum günümdür. Zəng edib məni sevən dostlarımı təbrik etdim.
Özünü yaxşı tanıdığı üçün onun haqqında deyilən xoş sözlərdən utandı.
Qadın öz müqəddəsliyi ilə Allaha daha yaxındır.
O ya ağlı kəsməyən uşaq, ya da ağlını itirmiş qoca idi.
Ayla ulduzların abıra saldığı gecələr gündüzə meydan oxuyurdular.
Xoruz banlayır, it hürür, ilan fısıldayır, inək böyürür, quşlar cəh-cəh vurur, canavar ulayır, insan isə bunların hamısını bacarır.
Ölsəm, deməyin adam öldü... Bir vaxt kölgəsində nənəm nehrə çalxadığı, mən də beş-daş oynadığım tut ağacımız öldü, o ağacın başında yuvasına güllə dəymiş tənha saxsağan öldü deyin. Ruhumu şad etməkdən ötrü soyuq başdaşımı öpməyin, ağacları, kolları öpün. Gedin Qarabağda torpağı öpün.
